Toon

Schema-Roodkapje_Los_Wolf

De bel gaat. Ik pak mijn zware, bruinleren tas vol boeken, werkboeken en schriften voor negen vakken vandaag. Snel stop ik mijn dikke bril in het hoesje en schuifel voorovergebogen richting de deur van het klaslokaal. En dan stelt hij mij die vraag.

Verbaasd kijk ik hem aan. Mijn wangen worden warm. Ik kijk nog een keer achterom. Heeft hij het echt tegen mij? Ik voel mijn handen plakkerig worden rond het hengsel van de zware tas. Maar hij kijkt me rustig aan en vraagt het nog een keer. Toon van Wolferen. Bourgondische omvang, klein brilletje en een wilde bos peper en zout kleurige krullen. De smaakmaker van al die uren, al die lessen, al die lange dagen op het Revius Lyceum in Doorn. Toon van Wolferen, mijn leraar Grieks. Die met ons het woord slaaf vervoegt. En daarna met donkere stem over de mooiste Griekse mythen verhaalt. Ademloos luister ik elke week achter in de klas naar de verhalen over Dionysus, Heracles en Athene. Verlegen, onzeker. 14 jaar. Thuis een afgeplakte spiegel vanwege mijn slotjesbeugel en rijpe pukkels. Het liefst zo onzichtbaar mogelijk, in de hoop dat niemand me ziet, niemand me opmerkt of iets zegt over mijn niet zo hippe spijkerbroek, want geen Levi’s.

“Wil jij misschien auditie doen voor het toneelstuk dat ik hier op school ga regisseren?” Ik stotter, stamel. Gedachten tuimelen in mijn hoofd. Mijn grote droom, mijn grootste angst. Ik zie geen andere uitweg om na minuten stilte “nee” te stamelen. Meer uitleg durf ik niet te geven. Toon van Wolferen. Hij vraagt het rustig nog een keer. Ik schaam me voor mijn eigen antwoord. Maar ik kan niet anders. Dan is hij even stil. Hij zet zijn afgezakte bril weer recht op zijn neus: “Kom anders bij het grimeerteam.” “Maar dat heb ik nog nooit gedaan, zeg ik zachtjes.” “Dat leert Jan je wel. Hij zit in H2C, je weet wel die met die lange haren in een staart. Hij is chef grime, dat komt wel goed.” En dan fluister ik “oké”. Die nacht lig ik lang wakker. In de maanden daarna groeit mijn twijfel. Wat heb ik beloofd?

Op de dag van de generale repetitie meld ik me verlegen in het klaslokaal, waar alle toneelspelers zich verzamelen voor een moment van rust en aandacht bij de grimeurs. Mijn handen volgen de aanwijzingen van Jan. En plotseling gebeurt het. De geur van schmink vindt een weg in mijn neus, achter mijn ogen, door mijn keel, armen en handen om zich tenslotte te nestelen in mijn hart. De magie van het theater. Ik hoor er bij en laat me meevoeren door de spelers, het verhaal, het aandachtige publiek. Buiten is het donker. Maar daar in die aula voel ik me ineens gezien en verbonden. Niet veel later doe ik dan toch mijn eerste auditie.

Toon van Wolferen. Nu bijna 30 jaar later denk ik als storyteller nog vaak aan hem. Ik leer ondernemers, wetenschappers en managers om te vertellen over obstakels in een verhaal. Over de wolf die Roodkapje verleidt om van het pad af te gaan en haar en ons daarmee inzicht geeft. Maar heel soms begint een verhaal niet met een wolf maar met een gangmaker. Een bijzonder persoon die meer in je ziet dan je zelf ooit hebt gedaan. En je net een zetje geeft om op avontuur te gaan. Gangmakers om te koesteren en dankbaar voor te zijn.

Toon van Wolferen.

Dit verhaal is gepubliceerd op de Dag van de Leraar.